آیا تاکنون به این نکته توجه کردهاید، هنگامی که ایرانیان از یک سفر خارجی باز میگردند چقدر با شور و شعف در وصف احترام به قانون در میان خارجیان سخن میگویند؟ مثلا در وصف اینکه آنان چگونه قانونمند رانندگی میکنند، بهندرت تخلف میکنند و به حقوق سایر خودروها و عابران پیاده احترام میگذارند. هریک از این توصیفات با حس و هیجان بالایی صورت میگیرد و آکنده است از این حسرت که چرا ما چنین نیستیم.
اما نکته حیرتانگیز این است که آن انبوه مشاهدات و خیل توصیفات از گپی دوستانه فراتر نمیرود و تغییری در رفتار فرد ایجاد نمی کند. بهواقع اگر همه ایرانیان را به یک سفر خارجی مثلا به یک کشور اروپایی اعزام کنیم، در بازگشت شاهد اجتماعاتی خواهیم بود که در آن، سخنران در تحسین قانونمندی خارجیان داد سخن سر میدهد و شنوندگان هم تایید میکنند و بهبه و چهچه سرمیدهند. اما زمانی که از هم جدا میشوند و سوار بر خودروی خود به سمت خانه میرانند در طول مسیر از چراغ قرمزی عبور میکنند، در جایی دوبله پارک میکنند و راه را بند میآورند، در اتوبان دندهعقب میگیرند و .....
چرا چنین است؟
