هرساله هزان نفر از هموطنان ما، مظلومانه در حوادث رانندگی جان خود را از دست میدهند. بدون تردید جان هر انسانی عزیز است و در این میان فرقی میان زن و مرد، پیر و جوان، تحصیل کرده و تحصیلنکرده، ... وجود ندارد. اما با همه اینها نمیتوان از خسران عظیمی که مرگ نابهنگام یک سرمایه علمی کشور به بار میآورد، بهطور ویژه سخن نگفت. همه ما مرگ فجیع دانشجویان المپیادی ایران در تصادم یک اتوبوس را در گذشتهای نهچندان دور به یاد میآوریم. کم نیستند استعدادهای درخشانی که کشور، مشتاقانه نظارهگر بالندگی آنان است اما لحظهای غفلت جبرانناپذیر، ملتی را از خدمات شایسته آنان محروم میسازد.
افضل یزدانپناه، دانشجوی دوره کارشناسی ارشد علوم سیاسی در دانشگاه تهران، یکی از همین استعدادها بود. دکتر صادق زیباکلام که زمانی استاد افضل بود، روایتی دلنشین و البته حزنانگیر از زندگی و مرگ این جوان مستعد و از دست رفته ایران زمین دارد. شرح این روایت در کتاب "گفتن یا نگفتن" به قلم دکتر زیباکلام آورده شده است.
توصیه میکنیم این روایت زیبا و عبرت آموز را که از سایت رهپو اخذ شده، در قسمت صفحات وبلاگ مطالعه فرمایید.
