حاميان سفر ايمن

تلاش در مسیر نیل به جامعه عاری از حوادث ترافیکی منجر به مرگ و معلوليت

انجمن مادران مخالف با رانندگی در حال مستی
ساعت ۱:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۸/٢٠  

    کندی لایتنر

در روز سوم ماه مي سال1980، كري 13 ساله به قصد شركت در يك كارناوال محلي، خانه را به مقصد كليساي محل در حومه شهري كوچك در ايالت كاليفرنيا ترك كرد. او در حاليكه در كنار دوستش به آهستگي گام برمي‌داشت، ناگهان از پشت سر مورد اصابت شديد يك اتومبيل قرار گرفت و به گوشه‌اي از خيابان پرت شد. راننده اتومبيل كه مست بود از صحنه گريخت و كري جان سپرد. كندي لايتنر، مادركري، بعدها در ياداشت‌‌هاي خود چنين نوشت: "در روز مرگ دخترم با خود عهد بستم كه اين جنايت بي‌دليل را زمينه‌ساز اتفاقي مثبت در سال‌هاي پيش‌رو نمايم." مجازات نسبتا سبك راننده متخلف كه سابقه سه بار محكوميت به علت رانندگي در حال مستي را داشت و چند روز پيش از تصادف با كري نيز به قيد ضمانت پس از حادثه‌اي مشابه آزاد شده بود، كندي را در نيت خود مصمم‌تر ساخت. او چند ماه بعد، يك سازمان غيردولتي تحت‌عنوان "مادران مخالف با رانندگي در حال مستي"  (MADD)بنيان نهاد. در همان زمان مادري ديگر در ايالت مريلند كه فرزند پنج ماهه‌اش در تصادفي مشابه معلول شده بود، اقدامات گسترده رسانه‌اي را در راستاي مبارزه با رانندگي در حال مستي تدارك مي‌ديد. اقدامات مذكور نهايتا سيدني لم را به كندي لايتنر پيوند داد. اين دو در اكتبر 1980، نخستين كنفرانس مطبوعاتي MADD را در واشنگتن دي‌سي برگزار كردند. از آن زمان، كارزار سهمگين اين سازمان غيردولتي با پديده رانندگي در حال مستي آغاز شد. سازماني كه نامش به زودي مرزهاي ايالات متحده را درنورديد و شهرتي جهاني يافت.

به اعتقاد شما در كشور ما، تشكيل سازمان‌هاي غيردولتي و مردمي(NGO ) در زمينه ايمني ترافيك، (همانند مادران مخالف با رانندگي در حال مستي) تا چه حد ضروري است؟ با توجه به تجربه موفق كشورهاي پيشرفته در اين رابطه، اين آزمون در كشور ما تا چه حد مي‌تواند در كاهش تصادفات ترافيكي موثر باشد؟

 

 


کلمات کلیدی: